Την περασμένη Κυριακή, 71 χρόνια μετά, η Θεσσαλονίκη βάδισε από την Πλατεία Ελευθερίας μέχρι τον Παλιό Σιδηροδρομικό Σταθμό πάνω στα βήματα των περίπου 50.000 Ελλήνων Θεσσαλονικέων Εβραίων, που στις 15 Μαρτίου του 1943 στοιβάχτηκαν σε βαγόνια που προορίζονταν για ζώα και εκτοπίστηκαν βίαια στο στρατόπεδο Άουσβιτς-Μπιρκενάου όπου και εξοντώθηκαν.

Στη συμβολική αυτή πορεία υπό τον τίτλο «Ποτέ Ξανά. Θεσσαλονίκη-Άουσβιτς, 71 χρόνια από την αναχώρηση του πρώτου συρμού» συνομολογήσαμε σιωπηρά ότι στην πόλη μας δεν θα υπάρχει χαμένη μνήμη· Στην πόλη αυτή που στάθηκε το καταφύγιο των καταδιωγμένων Εβραίων της Ευρώπης και δημιούργησε μία από τις σημαντικότερες Εβραϊκές Κοινότητες και που σε αναλογία πληθυσμού θρηνεί τα περισσότερα θύματα, δεν θα υπάρχει ο αντισημιτισμός παρά ως μια κακή ανάμνηση.

Για αυτούς που εξοντώθηκαν από το ναζιστικό καθεστώς στα μαρτυρικά στρατόπεδα θανάτου.

Για τα παιδιά και τα εγγόνια τους που δε μεγάλωσαν με παραμύθια αλλά με ιστορίες από τα ναζιστικά στρατόπεδα.

Για τα ολοένα και αυξανόμενα καταγεγραμμένα περιστατικά αντισημιτικής βίας.

Για την ενίσχυση της ακροδεξιάς και τη συνεχιζόμενη εμφάνιση των νεοναζιστικών μορφωμάτων που απειλούν την κοινωνία μας.

Για τη βαρβαρότητα που αναβιώνει, συντηρείται και αποτελεί πια αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού μας.

Για το νεοναζισμό, το φασισμό, το ρατσισμό, που, όπως έγραφε ο Μάνος Χατζιδάκις, «δεν συνθέτει ιδεολογία…είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας…Είμαστε εμείς κι εσείς».

Η μνήμη μας θα συγκρατείται στον χρόνο καθώς αυτός θα φθείρεται γύρω της. Η μνήμη μας όμως δεν θα περιορίζεται ούτε σε επετειακές αναφορές ούτε σε ιστορικούς σχολιασμούς και σε καταγγελίες για τον διαχρονικό ελληνικό αντισημιτισμό.

Η επιμονή της μνήμης μας θα είναι η αντίσταση απέναντι σε φαινόμενα ρατσισμού και φασισμού. Θα είναι η αρχή και η ελπίδα για την άρση των προκαταλήψεων, για την πάλη των ιδεών σε κάθε επίπεδο της κοινωνίας.

 

Σχόλια