Κατά τη διαδοχή των γενεών υπάρχει το διάστημα κατά το οποίο οι προηγούμενοι συντηρούν τους επόμενους μέχρι αυτοί να μάθουνε να αυτο- συντηρούνται. Η βιασύνη των επόμενων τους καθιστά εξεγερμένους• από τους χειρισμούς των προηγούμενων εξαρτάται η πορεία αυτής της εξεγερσιακής ενέργειας των επομένων: να εκτονωθεί στη δημιουργικότητα και στις ανακαλύψεις και όχι στην καταστροφή: Υπάρχει κάτι το αναγεννησιακό σ’ αυτή τη διαδικασία των τριβών, με μπόλικες ανατροπές και αναθεωρήσεις.

Οι κοινωνίες συντηρούνται μέσω τέτοιων διαδικασιών• η αυτοματοποίηση των διαδικασιών αυτών είν’ κάτι δεδομένο• επέκεινα βρίσκονται οι συνθέσεις και τα παράγωγα των αρχετυπικών δομών και η ένταξη αυτών στις λειτουργίες. Ξεκινήσαμε κάποτε – ως ανθρώπινο γένος – από κάποιο μηδέν• από τότε και μετά προσθέτουμε νέες δομές, θεσμούς και ιστορία στο Είναι μας (ως ανθρωπότητα). Το γεγονός ότι δεν είμαστε πάντα έτοιμοι να υποδεχθούμε αυτές τις προσθέσεις, δημιουργεί τα άκρα και τις τάσεις οι οποίες έλκουν προς τα εκεί τις μάζες – έτσι παράγονται επαναστάσεις, έτσι ορίζονται δράσεις και αντιδράσεις οι οποίες τέμνονται πάνω στις αλλαγές.

Έτσι η ζωή δημιουργεί. Έτσι το ανθρώπινο γένος λειτουργεί και οδηγείται σε μελλοντικές επιλογές που συναρπάζουν, έτσι αυτο- καθοριζόμαστε, ονοματίζοντας τα πάντα, έτσι σπάζουμε και ξανακολλάμε τη ζωή, λειτουργώντας αντανακλαστικά και αυτοματοποιημένα, έτσι ο χρόνος αποκτά μία ακόμα σημασία, εξελικτική και ταυτοχρόνως συγκρουσιακή με αποτέλεσμα: ανανεώσεις. Αυτές οι ανανεώσεις μπορούνε να θεωρηθούν ένα είδος λιπάσματος για την πορεία των κοινωνιών και την οργάνωσή τους, μπορούνε να θεωρηθούν ένα είδος επαναστατικού λιπάσματος που ανατρέπει.

Σχόλια