Με τον Μιχάλη πορευτήκαμε μαζί αρκετά χρόνια και πολιτικά και φιλικά.

Ήμασταν στην τάση «Ανανεωτική συσπείρωση του Συνασπισμού». Δώσαμε κοινές μάχες για τον οικολογικό επαναπροσδιορισμό της Αριστεράς. Υπερασπιστήκαμε τόν Ευρωπαικό προσανατολισμό και την προσπάθεια για Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Διεκδικήσαμε την ηγεσία του ΣΥΝ απέναντι στον Αλέκο Αλαβάνο. Με δύο λόγια περάσαμε μαζί τις μεγάλες περιπέτειες του χώρου.

Η απουσία του δεν συμπυκνώνεται σε λόγια και αναλύσεις. Θα τον αδικούσε.

Άλλωστε,  ο Μιχάλης ήταν πάντα ένας άνθρωπος με πρακτική σκέψη χωρίς ιδεοληψίες και μεγάλα αφηγήματα.Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν άκουγε σε συνεδριάσεις τις συνήθεις υπέρμετρες αριστερές κορώνες και έπαιρνε με την σειρά του τον λόγο έλεγε σκωπτικά ότι θα τοποθετηθεί ως… «λοιπός δημοκράτης».

Αυτό θέλω να κρατήσω σε μια εποχή που έχει κυριολεκτικά κακοπάθει η έννοια της αριστεράς. Πόσο δίκιο είχε!

Σχόλια