Για την παγκόσμια Ημέρα κατά των ψυχικών και σωματικών βασανιστηρίων

Η θερμοκρασία στο Μόναχο χτες, 25 του Ιούνη 2015, στους 25 βαθμούς με ήλιο και συννεφιά. Η εικοσιδιάχρονη  Σόφι Σολ με τον αδελφό της Xανς,  ίσως και να δέχτηκαν τα βλέμματα των επισκεπτών στο Πανεπιστήμιο Λούντβιχ-Μαξιμίλιαν και ίσως κάποιοι να άφησαν και πάλι λουλούδια στο γλυπτό σήμα της μνήμης τους.  Η νέα κοπέλα με τον αδελφό της και τους φίλους τους, η οργάνωση του Λευκού Ρόδου της μη-βίαιης αντίστασης στον ολοκληρωτισμό της Ευρώπης. Προσπάθησαν, στέλνοντας επιστολές και τυπώνοντας προκηρύξεις, να αφυπνίσουν τους χαυνωμένους από την παράδοσή τους στη μάγευση του ολοκληρωτισμού, να αφυπνίσουν τους συμπολίτες τους από την ολοκληρωτική καταστροφή, από τη συνείδηση δίχως συνείδηση. Εκτελέστηκαν στα 1943 (22 του Φλεβάρη) αφού πρώτα δικάστηκαν δίχως δίκαιο ή μάλλον δικάστηκαν από το δίκαιο του ολοκληρωτικού που ουρλιάζει πως έχει το δικαίωμα να ορίζει το δίκαιο επί του δικαίου.

Ζεστή μέρα η χτεσινή για το Μόναχο και τους ανθρώπους του. Στα κιόσκια θα διάβασαν τις αναρτημένες εφημερίδες . Θα πρόσεξαν, στην εφημερίδα του γερμανικού νότου (και όχι μόνο), τη Süddeutsche Zeitung, τον τίτλο πάνω από τη δική τους Καγκελάριο και τον ομοσπονδιακό υπουργό οικονομικών της χώρας: «Deutschland vergisst seine historische Verantwortung/ Η Γερμανία ξεχνά την ιστορική της ευθύνη». Στη συνέχεια θα διάβασαν το κείμενο του σχολιαστή Ούλριχ Σέφερ, κυρίως αυτό που με έντονα μαύρα γράμματα τους υπενθύμιζε πως στην ελληνική διαμάχη η ομοσπονδιακή γερμανική κυβέρνηση λησμόνησε τη δική της ιστορία, λησμόνησε πως το μεταπολεμικό γερμανικό οικονομικό θαύμα οφειλόταν στο κούρεμα του γερμανικού χρέους από τις άλλες χώρες (στα 1953) [1].

Πρόσεξαν την αποκαλυπτική συνέχεια πως όταν οι Μέρκελ, Σόιμπλε και Σταϊνμάιερ μιλούν για τα χρήματα σκέπτονται μονάχα το παρόν ενώ αποσιωπούν το ζήτημα της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Θα σκέφτηκαν και αυτοί πως τώρα κρίνεται ο χρόνος της Ευρώπης, παρελθόν και μέλλον. Για τον Ούλριχ Σέφερ,  ο ΄Ελληνας Πρωθυπουργός μάχεται για το νευραλγικό δικαίωμα της χώρας του. Κάτω από τις γραμμές ,βρίσκεται αυτό που η Γερμανία λησμονά, η  ιστορική της ευθύνη στην Ευρώπη (και ως προς το κόστος της γερμανικής ενοποίησης στη δεκαετία του 1990, θα πρόσθετα εγώ) [2].

Στην Αθήνα και χτες ο καιρός ήταν ζεστός και με ηλιοφάνεια αλλά σήμερα στον αττικό ουρανό εμφανίστηκαν σύννεφα. Οι συμπολίτες μου ακούν κάποιες και κάποιους να κομπάζουν στα τηλεοπτικά κανάλια απέναντι στις προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησής τους, ορκίστηκαν στο Σύνταγμα να αναγνωρίζουν ως κυβέρνηση της χώρας την εκλεγμένη κυβέρνηση και όχι άλλη και χρισμένη αλλού. ΄Εχουμε ακούσει και παλαιότερα να λοιδορείται κάθε αναφορά στο παρελθόν της ευρωπαϊκής ιστορίας. Αυτό που για ορισμένους πολίτες της Ελλάδας είναι «λαϊκισμός» και άλλα παρόμοια για κάποιους άλλους κατοίκους στο Μόναχο και σε πολλές γερμανικές πόλεις, δεν είναι. Μπορεί κάποιοι κάτοικοι της Αθήνας να συμφωνούν εμμέσως πλην σαφώς με κατοίκους του Μονάχου όταν διαβάζουν το γερμανικό περιοδικό Bild, κάποιες κυρίες και κάποιοι κύριοι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να ειρωνεύονται το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων για τις καταστροφές στον τελευταίο μεγάλο πόλεμο, αλλά για πολλούς άλλους κατοίκους της Αθήνας και του Μονάχου τα πράγματα δεν είναι έτσι. Εκείνοι βλέπετε θυμούνται τη Σόφι και τον Χανς Σολ όπως κι εμείς θυμόμαστε τους δοσίλογους που διέφυγαν των συνεπειών της δίκης μετά τη λήξη της Κατοχής.

Κάτω από τον ήλιο της Αθήνας ή του Μονάχου κάποιοι αναγνωρίζουμε την ένταξή μας στην ιστορία, τη διαγενεακή συμβολή πέρα από τον παρόντα χρόνο ενός ΦΠΑ (και μόνον). Διαφωνώ  με τους αστόχαστους, εδώ ή αλλού, και συμφωνώ με πάρα πολλούς γερμανούς συμπολίτες μου που δεν θέλουν την Ευρώπη παραδομένη στο σκοτάδι του χρηματοπιστωτικού τζόγου. Είναι δύσκολο πολύ αλλά αυτή είναι η μάχη με την κοινοτοπία του κακού. Οι κανένας να γίνουν πρόσωπα.

Τιμή και δόξα στη Σόφι και τον Χανς  Σολ.

___________________

ΥΓ.

Τα αποσπάσματα από την έκδοση της Süddeutsche Zeitung, 25/06/2015

[1] «Die Bundesregierung ignoriert im Griechenland-Streit die eigene Geschichte: Das Wirtschaftswunder war einst nur möglich, weil andere Länder Deutschland einen Schuldenschnitt gewährten.»

[2] «Merkel, Schäuble und Steinmeier haben es sich hier furchtbar leicht gemacht. Sie taten so, als gehe es in den Verhandlungen mit Griechenland allein ums Geld, allein um die Gegenwart, allein um die Frage, wie hoch die Mehrwertsteuer für griechische Hoteliers ist und wann die Menschen auf Kreta oder Korfu in Rente gehen. In Wahrheit aber schwebt – und da hat die Regierung von Alexis Tsipras den richtigen Nerv getroffen – im Hintergrund ein anderes, sehr viel größeres Thema: Es geht im Ringen um Griechenland, wie so oft bei europäischen Fragen, auch um die historische Verantwortung Deutschlands in Europa.»

-O Βαγγέλης Ιντζίδης είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς

 

Σχόλια