Πριν από τέσσερα χρόνια, ιδρύσαμε το κόμμα μας τη Δημοκρατική Αριστερά. Φτιάξαμε το πρόγραμμά του, τις καταστατικές του αρχές, βάλαμε πρόεδρο και Κεντρική επιτροπή μέσα από ιδρυτικό Συνέδριο και καλέσαμε τον κόσμο της Ανανεωτικής αριστεράς και της οικολογίας, τον κόσμο που πίστευε στο Δημοκρατικό Σοσιαλισμό, να πλαισιώσει τις γραμμές μας. Τότε κανένας δεν είχε μιλήσει φανερά τουλάχιστον, πως θα πρέπει σιγά-σιγά να μετεξελιχθούμε σ’ ένα κεντρο-αριστερό μόρφωμα ακουμπισμένο στις χρεοκοπημένες δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, στις δυνάμεις που φέρνουν μεγάλο μέρος της ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση.

Δυστυχώς από την ημέρα της ίδρυσής του ξεκίνησε μια συστηματική διάβρωση μέσα και έξω από τις γραμμές του. Διάφοροι ‘σωτήρες’ που είχαν θητεύσει για καιρό ή και παρέμεναν ακόμα στο ΠΑΣΟΚ, ανεβοκατέβαιναν στα γραφεία του κόμματός μας –κάποιοι απόχτησαν και μόνιμα στέκια- και με ύφος σαράντα καρδιναλίων προσπαθούσαν να μας πείσουν πως η θέση μας είναι δίπλα στις δυνάμεις που υπηρετούσαν και εκείνοι. Έτσι ξεκίνησε και η διάβρωση.

Οι πρώτες διαρροές στελεχών άρχισαν με την κυβέρνηση Παπαδήμου, όταν η κοινοβουλευτική μας ομάδα δεν της έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης.

Ύστερα ήρθαν οι διπλές βουλευτικές εκλογές του 2012, όπου το κόμμα μας πέτυχε ένα ικανοποιητικό ποσοστό και έβγαλε μια αρκετά ισχυρή κοινοβουλευτική ομάδα. Τότε πήραμε μέρος στην κυβέρνηση για λόγους που ο πρόεδρος του κόμματός μια όχι μόνο αυτός, έχει εξηγήσει: να μην χρεοκοπήσουμε. Να μην καταστραφεί η χώρα! Παρ΄ όλα αυτά, πολλοί δυσαρεστήθηκαν και ανάμεσα τους και στελέχη. Μερικοί μάλιστα τράβηξαν στην άκρη τους…

Αλλά όταν το κόμμα μας αποχώρησε από την κυβέρνηση κάνοντας γνωστούς τους λόγους, ένα μέρος των στελεχών αλλά και αρκετά από τα μέλη μας, θεώρησαν πως έπρεπε να παραμείνουμε, έστω κι αν ο Πρωθυπουργός και α δυο κόμματα που συγκυβερνούσαν αγνοήσαν τελείως τα συμφωνηθέντα και τις δικές μας προτάσεις και επιλογές.

Λίγο αργότερα εμφανίστηκαν οι ‘58’ προσωπικότητες που με διακήρυξή που υπογράφουν προσπαθούν να σώσουν το ΠΑΣΟΚ που καταρρέει. Ανάμεσά τους βρέθηκαν και αρκετά δικά μας στελέχη και μάλιστα πρωτοκλασάτα, που αντί να φροντίζουν την ανάπτυξη του κόμματος και των οργανώσεων του, προσπαθούσαν να το διχάσουν, μαζεύοντας υπογραφές στήριξης των ‘58’. Όλοι αυτοί οι σύντροφοι μας, δεν σεβάστηκαν ούτε τις αποφάσεις του Δεύτερου Συνεδρίου του κόμματός μας. Το αντίθετο μάλιστα. Αμέσως μετά το Συνέδριο και ύστερα από τον εκφυλισμό της κίνησης των ‘58’, φτιάξανε τη ‘Μεταρρυθμιστική Τάση’ που είχε σαν στόχο: «να επιβάλει την παρουσία της με τίτλους και με λάβαρα εντός και εκτός του κόμματος…». Αδιαφορώντας βέβαια αν οι στόχοι αυτής της παρουσίας ήταν εντελώς αντίθετοι από εκείνους της μεγάλης πλειοψηφίας των μελών και των στελεχών της ΔΗΜΑΡ.

Έτσι φτάσαμε στις τελευταίες εκλογές. Με ξεχωριστά ‘μαγαζιά’, με αξεπέραστες διαφωνίες και κάποιες φορές με ανεπίτρεπτους χαρακτηρισμούς για τον πρόεδρο αλλά και για το ίδιο το κόμμα… και το εκλογικό αποτέλεσμα είναι γνωστό.

Αυτό το αποτέλεσμα άραγε προβλημάτισε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της ‘Μεταρρυθμιστικής Τάσης’; Νομίζω πως όχι και μακάρι να διαψευσθώ.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι.

Για να σώσουμε το κόμμα μας από την καταστροφή ένας δρόμος υπάρχει. Να παλέψουμε για την ανασυγκρότησή του. Για την ανασυγκρότηση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ. Δεν ερχόμαστε από το πουθενά. Έχουμε βαθιές ρίζες και παράδοση και θα αντέξουμε. Δεν θα εκχωρήσουμε το κόμμα μας και την ιστορία του σε κανέναν… δεν θα γίνουμε εξάρτημα κανενός. Αν κάποιο θέλουν να γίνουν, ας πάνε στο καλό. Δεν μπορεί να τους κρατήσει κανένας. Εμείς ας ετοιμαστούμε για ένα καινούριο ξεκίνημα…

* Η Ρούλα Παλαιολογοπούλου είναι μέλος της οργάνωσης Παγκρατίου της ΔΗΜΑΡ

 

Σχόλια