Το βιβλίο αυτό έρχεται να συνοψίσει αλλά και να αξιολογήσει τον ιστοριογραφικό, θεωρητικό και παιδαγωγικό στοχασμό που έχει διατυπωθεί αφενός για τις κρατικές πολιτικές μνήμης που αφορούν το Ολοκαύτωμα και αφετέρου για τους ειδικότερους τρόπους και τις μορφές προσέγγισης της τραυματικής του μνήμης από την πρώτη μεταπολεμική περίοδο έως τις μέρες μας.

Εύλογα, η Γερμανία ανάγεται σε παραδειγματική μελέτη περίπτωσης, όπως επίσης, σε μικρότερο εντούτοις βαθμό, η προσοχή στρέφεται στα κράτη-συνοδοιπόρους του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού. Όμως, η ανάλυση του συγγραφέα δεν αφήνει στο περιθώριο του προβληματισμού και τους τρόπους διαχείρισης που επέλεξαν τα κράτη τα οποία μετατράπηκαν άθελά τους σε «εργοστάσια θανάτου» (Πολωνία).

Ιδιαίτερα αναδεικνύονται θέματα όπως: 1) η ιστορική μοναδικότητα του Ολοκαυτώματος και ο παραδειγματικός του χαρακτήρας, 2) ο ρόλος της τέχνης ως διαδικασίας αποτραυματοποίησης και αισθητικοποίησης, καθώς και η δυνατότητα ή η θεμιτότητα της αισθητικής αναπαράστασης του τραύματος, 3) η απονομή ιστορικής δικαιοσύνης και 4) η παιδαγωγική θεωρία αναφορικά με τη διαχείριση τραυματικών γεγονότων ή εμπειριών.

PROSKLHSH KOKKINOS 2

Για το βιβλίο, «Το Ολοκαύτωμα, η διαχείριση της τραυματικής μνήμης -θύτες και θύματα» του Γιώργου Κόκκινου, που έχει ως επίκεντρο τους τρόπους με τους οποίους αντιμετώπισε την ευθύνη και την ενοχή της η Γερμανία, θα μιλήσουν πανεπιστημιακοί και ερευνητές ιστορικοί και ιστορικοί της τέχνης. Καθεμιά από τις παρουσιάσεις θα επικεντρωθεί σε ένα πεδίο της θεματολογίας του βιβλίου σε μια προσπάθεια αποφυγής των επικαλύψεων, κυρίως όμως εποπτείας και εμβάθυνσης στον σχετικό προβληματισμό.

Στόχος να γίνει κατανοητό το σύνθετο πλέγμα των παραγόντων που επηρεάζουν τις πολιτικές μνημόνευσης της βιομηχανοποιημένης γενοκτονίας, όχι τόσο στο ακαδημαϊκό επίπεδο, όσο σε αυτό της Δημόσιας Ιστορίας: από τη λογοτεχνία ως τον κινηματογράφο, το θέατρο, τη μουσική, τα μουσεία και το διαδίκτυο.

Σχόλια