Τι ακριβώς σημαίνει τελικά η πολυσυζητημένη έξοδος της Ελλάδας στις αγορές; Πίσω από την πολιτική διαμάχη και τις δηλώσεις σκοπιμότητας διακρίνονται κάποια στοιχεία που φωτίζουν αυτό το θέμα, με το οποίο προφανώς θα πάμε έως τις ευρωεκλογές – μετά, ο Θεός να βάλει το χέρι του.

Πρώτον. Η έκδοση του ομολόγου υπήρξε επιτυχής – στα όριά της. Ηταν καλά προετοιμασμένη και προσείλκυσε επενδυτές του είδους – καθώς ήταν ασφαλής. Ετσι δημιούργησε ευνοϊκή περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Ακριβώς ό,τι χρειαζόταν αυτή τη στιγμή η χώρα.

Δεύτερον. Δεν είναι ακριβές ότι οι αγορές είχαν κλείσει για την Ελλάδα – ποτέ δεν κλείνουν για κανέναν. Απλώς δάνειζαν ακριβά λόγω ρίσκου. Αλλά δάνειζαν – και πλουσιοπάροχα μάλιστα. Τον Φεβρουάριο του 2010, π.χ., η χώρα ζήτησε 5 δισ. ευρώ για πέντε χρόνια και προσέφεραν… 25. Αλλά με επιτόκιο 6,1%!

Τρίτον. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για κανονική έξοδο στις αγορές, όπως κάνει, π.χ., η Ιρλανδία. Για την Ελλάδα οι χρηματοδότες – έως και το 2016 τουλάχιστον – παραμένουν οι ίδιοι. Αρα θα συνεχίσουν να έχουν λόγο στην οικονομική πολιτική. Με κανονικό ή άτυπο Μνημόνιο, είναι κάτι που θα κριθεί με πολιτικούς όρους.

Τέταρτον. Η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους θα εξεταστεί στο Eurogroup το φθινόπωρο. Σε αυτή τη συζήτηση η Ελλάδα θα πρέπει να έχει ένα καλό επιχείρημα όταν θα πει σε φτωχότερες χώρες ότι το 2,5% για είκοσι χρόνια, με το οποίο τη δάνεισαν είναι υψηλό, ενώ θα έχει δανειστεί με 5% για πέντε χρόνια. Πάντως, εφόσον το κούρεμα αποκλείεται, όσο να πέσουν τα επιτόκια και όσο να διαχυθεί στον χρόνο το χρέος θα παραμείνει υψηλό.

Πέμπτον. Εφόσον ο υπουργός Οικονομικών διαβεβαίωσε ότι τα 3 δισ. που αντλήθηκαν – και αύριο θα εγγραφούν στο χρέος – δεν ήταν αναγκαία, υπάρχει το ερώτημα τι θα τα κάνουν. Θα πέσουν σε αναπτυξιακά προγράμματα για να βγει και το υψηλό επιτόκιο – το οποίο ο αρνητικός πληθωρισμός θα ανεβάσει πάνω από το 4,95%; Θα εξοφλήσουν παλιές δανειακές υποχρεώσεις; Θα χρησιμοποιηθούν για τις… επόμενες εθνικές εκλογές;

Τέλος, ο ξαφνικός έρωτας με τις αγορές δεν είναι σοφή αντίδραση: τα κίνητρα και τα κριτήριά τους παραμένουν κερδοσκοπικά και απρόβλεπτα. Οποιος το παραβλέπει ας έχει υπόψη αυτό που έλεγε ο αμερικανός ηθοποιός Γουίλιαμ Χόλντεν (1918-1981): «Ο δρόμος προς την κόλαση είναι σπαρμένος με καλούς Σαμαρείτες».

ΤΑ ΝΕΑ

Σχόλια