Ο πρωθυπουργός τολμά να συνεχίζει να λέει ότι οι εταίρoι ζητούν μείωση των συντάξεων αποκρύπτοντας την απαίτηση τους για ενοποίηση των ταμείων (άρα και των δημοσιογράφων…κλπ), την άμεση κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων και την περικοπή (ΝΑΙ την περικοπή) των υψηλών συντάξεων άνω των 1300 ευρώ που παρέχουν τα «ευγενή» ταμεία.

Μιλάει για υψηλές δημοσιονομικές απαιτήσεις των πιστωτών αποκρύπτοντας τις ευθύνες του για την καθίζηση της οικονομίας και άρα και των εσόδων που κατέληξαν στο δημοσιονομικό εκτροχιασμό του 20015.

Μιλάει για ανάλγητες απαιτήσεις αύξησης των έμμεσων φόρων παραβλέποντας τις δικές του ανάλογες προτάσεις και πολύ περισσότερο αποκρύπτοντας τη γενικευμένη βεβαιότητα των εταίρων για την μοναδική έκταση της φοροδιαφυγής που συνεπικουρείται από την κυβερνητική ανοχή και την αδράνεια των ελεγκτικών μηχανισμών επί των ημερών του (είναι ψέμα;;;) που καταλήγει στο μονόδρομο της αύξησης των έμμεσων φόρων.

Αναζητά την ολιγαρχία (μακάρι) και ξεχνά τις παροχές προς τους εργαζόμενους της ΔΕΗ, την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης κλπ, ή την προσπάθεια αναστήλωσης του διαπλεκόμενου δικτύου των συνδικαλιστών σε εθνικό, κλαδικό, ομοιοεπαγγελματικό, επιχειρησιακό, τοπικό επίπεδο..

Επικαλείται μέτρα ανακούφισης και αποκρύβει την αφυδάτωση της οικονομίας από την αναστολή πληρωμών του δημοσίου και την συγκέντρωση των αποθεματικών.
Ανοίγει μέτωπο με την ΕΚΤ και τον Draghi –βασικό προοδευτικό μεταρρυθμιστικό φορέα της ΕΕ – χωρίς να λαμβάνει υπόψη τους σχετικούς κανονισμούς, σαν να πρόκειται για μέλος του δεκαπενταμελούς συμβουλίου που δεν του κάνει τη χάρη…

Αποζητά διέξοδο οπισθοχώρησης στη διευθέτηση τους χρέους (που πήγε η διαγραφή;) συσκοτίζοντας την άμεση συσχέτιση της αναδιάρθρωσης του με τη μείωσή των απαιτήσεων των «θεσμών» για τα πρωτογενή πλεονάσματα, που περιγράφουν τη γενικευμένη συμφωνία των εταίρων στην κατεύθυνση αυτή.

Μιλάει για σεβασμό της δημοκρατίας ξεχνώντας τις δημοκρατίες των άλλων…

Κατασκευάζει εχθρούς και υπόνοιες για συνωμοσίες ώστε να δικαιολογήσει την απομόνωση του, την πλήρη άγνοια για τον τρόπο λειτουργίας της ΕΕ και των θεσμών της…. αλλά και για να κερδίσει το χειροκρότημα της «συγκυρίας» θυσιάζοντας το μέλλον του τόπου.

Συνιστούν αυτά (και άλλα πολλά), ίδια ενός φερέγγυου συνομιλητή σε μια ένωση εταίρων ή ένα διαιτητή εξόδου της χώρας από το ευρώ;

Ενσκήψτε στις μεταρρυθμίσεις, κάντε σωστούς υπολογισμούς (όχι τύπου Ρωμανιά). αναζητήστε σοβαρές προτάσεις (όχι τύπου Βαρουφάκη) και κυρίως πάψτε να υπηρετείται το πελατειακό σύστημα που σας εξέλεξε. Κάντε αλλαγές για να απελευθερωθεί η κοινωνία και η οικονομία απο το δημόσιο εναγκαλισμό και τους κομματικούς μηχανισμούς. Μονο έτσι οι αναπόφευκτες θυσίες στις οποίες θα υποβληθούν πολίτες και επιχειρήσεις (και από εσάς), θα έχουν νόημα…

Σχόλια