«Pacto de Olvido». Σύμφωνο λήθης δηλαδή.

Έτσι ονόμασαν Ισπανοί ιστορικοί την ανάγκη διαμόρφωσης εθνικής άποψης για τις επιπτώσεις του ισπανικού εμφυλίου και της δικτατορίας του Φράνκο. Φυσικά δεν έλυσαν το πρόβλημα. Έπρεπε να αντικατασταθεί με τον Νόμο για την «Ιστορική Μνήμη» με τον οποίο καταδικάστηκε επίσημα το καθεστώς του Φράνκο.

Είναι ζητήματα που δεν μπορεί να λύσουν καφενειακού επιπέδου συζητήσεις ή το facebook. Τα έλυσε σε μεγάλο βαθμό η Ισπανία (οι ιστορικοί της Ισπανίας πιο σωστά) που ο εμφύλιος πόλεμος της ήταν δέκα φορές πιο δραματικός και αιματηρός από τον ελληνικό.

Εδώ, 70 χρόνια μετά τη λήξη του εμφυλίου έχουν λόγο άπαντες. Από πολιτικούς μέχρι ημίτρελους. Ενώ και ιστορικοί στην Ελλάδα- για να τα λέμε όλα- φοβούνται να ακουμπήσουν μία από τις πιο «τραυματικές» περιόδους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Έτσι .όμως δεν λύνονται οι ιστορικές «παρεξηγήσεις», με συνεπακόλουθο, η κοινωνία να αδυνατεί να κατανοήσει ψύχραιμα και να αντιμετωπίσει την πολυπλοκότητα των ιστορικών γεγονότων.

Σχόλια